|
چون صید به دام تو به هر لحظه شکارم
ای طرف نگارم
از دوری صیاد دگر تاب ندارم
رفته است قرارم
چون آهوی گم گشته به هر گوشه دوانم
تا دام در آغوش نگیرم نگرانم
از ناوک کژگان چو دوصد تیر پرانی
بر دل بنشانی
چون پرتو خورشید اگر رو بکشانی
وای از شب تارم
در بند و گرفتار بر آن سلسله مویم
از دیده ره کوی تو با اشک بشویم
با حال نزارم باحال نزارم
برخیز که داد از من بی چاره بستانی
بنشین که شرر در دل تنگم بنشانی
تا آن لب شیرین به سخن بگشایی
خوش جلوه نمایی
ای برده امان از دل عشاق کجایی؟
تا سجده گذارم تا سجده گذارم
گر بوی تو را باد به منزل برساند
جانم برهاند
ور نه ز وجودم اثری هیچ نماند
جز گرد و غبارم جز گرد و غبارم |